naif işlevselci sınıflandırmaların eleştirisi:

bu sınıflandırmalar zaman zaman kabul edilebilirler, ama mimarlık elkitaplarında kaldıkları sürece; zaten uygun oldukları yer de orasıdır. Bu tür sınıflandırmalar, bütün kentsel artifaktların belirli özel işlevleri statik bir biçimde yerine getirmek için yaratıldığını, yapılarınbelirli bir anda gördükelri işleve tam olarak denk düştüğünü varsayar. Bense tersine, şehrin dönüşümleri aracılığıyla varlığını sürdüren birşey olduğunu, zamanla geçirdiği karmaşık ya da basit işlev dönüşümlerinin şehrin yapısının gerçekliği içindeki anlar olduğunu savunuyorum. Burada işlev, sadece, çok sayıda olgu düzenleri arasındaki karmaşık ilişkiler anlamına gelmektedir. Doğrusal neden-sonuç yorumlarına, gerçekliğin kendisi tarafından yanlışlandıkları için karşıyım. Bu yorum, elbette 'yarar' ya da 'işlevsel örgütlenme' tarzı yorumlardan ayrılıyor.