Qinn bir şeyler yemenin yiyecek sorununu halletmediğini anlamıştı. Yediği şey bir sonraki yemeğin kaçınılmazlığına karşı bir savunmaydı, o kadar. Yiyeceğin kendisi yiyecek sorununa çözüm getirmiyordu; sorunun dürüstçe sorulacağı o iki dakikayı erteliyordu yalnızca.Dolayısıyla, en büyük tehlike çok fazla yemekti.Yemesi gerektiğinden daha fazla yerse, bir sonraki öğün için iştahı daha da artıyordu e böylece de onu tatmin etmek için daha çok yemek gerekiyordu. Kendisini yakından ve sürekli denetim altında tutarak, Qinn bu süreci tersine çevirdi. Olabidiğince az yemek yemeyi ve bu yolla da açlığı başından savmayı koymuştu aklına. Neredeyse hiç yememeye değin götürmek istemedi. Bunun yerine, eksiksiz orucu bir edeal, ulaşmak istediği ama asla ulaşamayacağı bir kusursuzluk hali olarak tuttu zihninde. Acından ölmek istemiyordu, her gün bunu kendi kendine yeniledi; tek istediği onu gerçekten ilgilendiren şeyleri düşünmek için kendisii serbest bırakmaktı. syf 125