Gündüz Vasaf, Cehenneme Övgü

kollektif delilik, devletin ve kurumların benimsediği düzen ve değerler sistemidir.
-anne üşüyorum. sobayı yakamaz mısın?
-kömürümüz yok.
-neden?
-çünkü baban işsiz kaldı.
-neden
-fazla kömür olduğu için.
böylesine bir delilik, kapitalist sistemin doğası gereğidir. çoğu toplumsal normlarda bu delilik, a priori olarak kabul görür.
yaşamı böylesine özel, böylesine benzersiz kılan şey, herşeyin yalnızca bir kez olması.
durmadan birbirimiz için gösteri yaptığımız, ama asla birlikte icrada bulunmadığımız toplumlarda yaşıyoruz artık.
uyuşma, uyuşmazlıkla değil tam bir kargaayla sonuçlanır. Ama o ana dek, olumsuz beyanlarda bulunmaya cesaret edemeyiz. kendi kurduğumuz hapishanaelerde kendi kendimizin sansürcüsü oluruz.
anlaşmamak suretiyle yalancılıktan kurtulur, özgürleşiriz.
Amaç peşinde koşma yönündeki tüm davranışlar totaliterdir, çünkü biz, davranışlarımızın çevre ile dialektik bir ilişki içinde kendiliğinden evrimleşip yepyeni ve beklenmedik davranışlara yol açmasını beklemek yerine, amaçlarımız tarafından belirlenmesine izin veriyoruz. İnsanın belirgin amaçlar peşinde koşup koşmaması, askeri bando mızıkaya ayak uydurarak yürümekle doğaçlama bir caz seansına katılmak arasındaki farka benzetilebilir.
...eyleme çarçabuk alışıveririz ve onu sıradan bir hak gibi görmeye başlarız.
.. kaç hristiyan gerçekte olması gerektiği gibi sünnetli bir İsa hayal eder?